Yazar Tülay ÖZTÜRK, "Tanıdık Kokular" adlı köşe yazısında aile olmanın, aynı sofrada buluşmanın, paylaşmanın ve bayramların insan ruhundaki yerini sıcak ve samimi bir dille anlatıyor. Özlemin, kavuşmanın ve birlikte olmanın anlamına dokunan duygu yüklü bir yazı.
Tanıdık kokuların yayıldığı bir ev, kapıda beklenen bir misafir, aynı sofranın etrafında toplanan insanlar…
İnsan, belki de en çok böyle zamanlarda ait olduğunu hisseder.
Çünkü insan, yalnızca kendi içine sığabilen bir varlık değil.Sevinci paylaşmaya, bir sesi duymaya, bir omuzda huzur bulmaya ihtiyaç duyar.
Doğada hiçbir canlı tamamen yalnız yaşayamazken, insan da kalbini ancak başka kalplerle yan yana geldiğinde tamamlayabilir.
Bu yüzden bir araya gelmek; kalabalığın içinde kaybolmak değil, birbirinin varlığında eksik yanlarını bulabilmek belki de.
Bir büyüğün elini tutarken hissedilen hürmet, bir çocuğun gözlerindeki sevinç, mutfaktan yükselen tanıdık kokular, eski bir hatıranın ansızın gülümsetmesi… Hepsi insan ruhunun en derin yerine dokunan küçük ama kıymetli ayrıntılar.
Aynı masada buluşmak, aynı çayın buğusunda sohbet etmek, uzun zamandır duyulmayan sesleri yeniden işitmek; bazen insanın içindeki yorgunluğu sessizce hafifletir.
Bazı duygular vardır….
Sabahın erken saatlerinde duyulan tatlı telaşta, temiz bir gömleğin ütüsünde, misafir bekleyen bir evin düzeninde saklıdır.
Sadece ikram edilen şekerlerde değil; içten söylenen “iyi ki geldin” cümlelerinde yaşar.
İnsan bazen hayatın telaşı içinde birbirinden uzaklaşır; kırılır, yorulur, susar.
Ama bazı zamanlar vardır ki kırgınlıkların sesi azalır. Bir selam, bir sarılma, bir kapının yeniden çalınması bile kalpte uzun süredir eksik duran bir yeri tamamlar.
Affetmenin hafifliği, paylaşmanın bereketi ve birlikte olmanın huzuru yeniden hatırlanır.
Yıllar değişse de insanın içindeki o bekleyiş değişmiyor.
Bir sesin sıcaklığına, kalabalık bir sofranın neşesine, huzuruna duyulan ihtiyaç …
Çünkü insan, ancak başka insanların sevgisinde çoğalır; ancak birlikte olduğunda gerçekten tamamlanır.
Bu yüzden bayramlar güzeldir.
Çünkü özlemek kadar kavuşmayı da hatırlatır.
