Son zamanlarda.....
Karavanı olan bir insan, manzaraya bakamadan önce bir cümleyle karşılaşıyor:
“Burada kalamazsın.”
Sahilde olmaz…
Şehir içinde olmaz…
Ormanda olmaz…
İyi de insan sormadan edemiyor:
Bu insanlar nereye gidecek?
Garip olan şu…
Ortada net bir yasak yok. Ama huzur da yok.
Birileri “kamu düzeni” diyor,
birileri “kamp yasak” diyor,
birileri de en kolayıyla “çek aracı” diyor.
Ama kimse çıkıp şunu söylemiyor:
“Evet, bu insanlar var ve bu yaşam biçimi büyüyor.”
Karavan aslında bir araç değil sadece.
Bir tercih.
Daha sade yaşamak isteyenin,
kalabalıktan uzaklaşmak isteyenin,
bazen de kendini bulmak isteyenin tercihi.
Ama biz bu tercihi anlamak yerine,
hemen yargılamayı seçiyoruz.
Yorumlara bakıyorum…
“Her yeri işgal ediyorlar.”
“Gitsinler kamp alanına.”
“Düzensizlik bu.”
Peki hangi kamp alanına?
Var mı gerçekten?
Yeterli mi?
Erişilebilir mi?
Yok, olan da çok pahalı.
Ama burada bir gerçeği de görmezden gelemeyiz.
Evet…
Sahile gidip karavanını aylarca bırakıp gitmeyenler var.
Atık suyunu sağa sola boşaltanlar var.
Bulunduğu yeri çöplüğe çevirenler var.
Açık konuşalım:
Onlar karavancı değil.
Onlar bu işin en büyük zararı.
Karavancılığın yüz karaları.
Çünkü gerçek karavancı öyle olmaz.
Gerçek karavancı;
doğaya aşık, memleketine saygılı insandır.
Gittiği yere çöpünü bırakmaz,
aksine varsa temizler.
Kurulurken etrafına zarar vermez,
kalkarken arkasında iz bırakmaz.
Böyle insanlardan kimseye zarar gelmez.
Tam tersine, gittikleri yere değer katarlar.
Ama birkaç sorumsuz yüzünden,
herkes aynı kefeye konuluyor.
İşte en büyük haksızlık da burada başlıyor.
Ama asıl mesele bu da değil…
Asıl mesele şu:
Bugün karavancıya “burada kalamazsın” diyenlerin büyük bir kısmı,
yarın bir deprem olduğunda
o karavanın içinde olmak için sıra bekleyecek.
Çünkü o gün geldiğinde…
Ne beton güven verir,
ne duvar,
ne de “yasak” tabelaları.
İnsan sadece şunu ister:
Açık bir alan…
Güvende olduğu bir yer…
Ve başını sokabileceği küçük bir alan.
İşte o zaman karavan,
bir lüks değil…
bir ihtiyaç olur.
Biz bugün karavanı “fazlalık” gibi görüyoruz.
Çünkü henüz mecbur kalmadık.
Ama bu ülke deprem gerçeğiyle yaşayan bir ülke.
Ve ironik olan şu:
Hazır olması gereken sistem değil…
biz hâlâ hazır değiliz.
Avrupa bu işi çözmüş.
Alan yapmış.
Kural koymuş.
Sistemi kurmuş.
Biz ne yapıyoruz?
Yasaklıyoruz.
Kovuyoruz.
Ceza kesiyoruz.
Oysa çözüm çok basit:
İnsanları kovmak yerine
yer göstermek.
Yasak koymak yerine
düzen kurmak.
Karavan meselesi aslında bir park sorunu değil.
Bir yaşam meselesi.
Ve belki de en önemlisi…
Bir gün hepimizin ihtiyaç duyabileceği bir gerçek.
Bugün “burada kalamazsın” dediğin o araç,
yarın birinin
en güvenli sığınağı olabilir.